Πως να βρείτε την Γκιόλα

Έχεις πάει ποτέ Θάσο; Αν σε έχει βγάλει ο δρόμος σου κάποια στιγμή κατά κει, σίγουρα ξέρεις τι πάει να πει το μαρτύριο «Γκιόλα»! Αν πάλι όχι, απλά θυμήσου να χρησιμοποιήσεις αυτόν τον οδηγό, όταν θα πάρεις απόφαση να ψάξεις καλά τα «κατσάβραχα» της Θάσου!

 Ήταν μια από τις πιο ζεστές αυγουστιάτικες μέρες όταν πήραμε απόφαση να «φάμε» στην κυριολεξία όλη μας τη μέρα να ανακαλύψουμε την πολυπόθητη Γκιόλα, τη διάσημη φυσική πισίνα σε μια βραχώδη, πανέμορφη κατά τ’ άλλα, ακτή του μεγαλύτερου νησιού του βορείου Αιγαίου. Βρεθήκαμε από νωρίς με τον Βαγγέλη, την Τίνα και τον Παύλο στη Σκάλα Πρίνου, στο CRAZYROLLERS, από όπου και νοικιάσουμε 2 enduroμηχανές, καθώς ήταν το μοναδικό μέσο που μπορούσε αβίαστα να μας πάει στον προορισμό μας με ασφάλεια (ένας άλλος τρόπος είναι και το 4x4, εξίσου περιπετειώδης!).

Η πορεία μας θα είχε ως αφετηρία την Σκάλα Πρίνου,όπου και βρίσκεται το ένα από τα δύο λιμάνια του νησιού και βγαίνοντας στον περιφερειακό θα ακολουθούσαμε το δρόμο για Λιμενάρια. Δεν μας πήρε πολλή ώρα να φτάσουμε εκεί και χωρίς να κάνουμε στάση, συνεχίσαμε το δρόμο μας για Ποτό, όπου και σταματήσαμε για λίγο σε ένα μάρκετ για να προμηθευτούμε νερά. Αμέσως μετά τον Ποτό, φτάσαμε  την «Ψιλή Άμμο», μια από τις πιο δημοφιλείς για τη νεολαία παραλίες.

Γενικά, δε δυσκολευτήκαμε καθόλου να φτάσουμε μέχρι την Ψιλή Άμμο, γιατί δε χρειάστηκε να παρεκκλίνουμε καθόλου από τον περιφερειακό κυρίως δρόμο. Που να ξέραμε τι μας περίμενε όμως!

Αμέσως μετά την Ψιλή Άμμο οι πληροφορίες στον πιο ενημερωμένο τουριστικό οδηγό της Θάσου, DISCOVERTHASSOS, μας έλεγαν να βρούμε το Αστρίς και μετά από κει, ένα ξενοδοχείο με το όνομα Αέρια, και τα δύο πάνω στον περιφερειακό και αυτά. Οδηγούσαμε ήδη με αρκετά χαμηλή ταχύτητα, καθώς έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι ανά πάσα στιγμή να στρίψουμε δεξιά προς την παραλία. Με το που βρήκαμε το ξενοδοχείο Αέρια ακολουθήσαμε στον περιφερειακό μία πολύ μεγάλη και απότομη στροφή και αμέσως μετά ακόμα μία μικρότερη και οδηγήσαμε για λίγο, μέχρι να πέσει το μάτι μας πάνω σε μία πινακίδα με την επιγραφή «Σειρήνες».

  Μόλις συναντήσαμε την πινακίδα αυτή, στρίψαμε δεξιά μέσα στο στενό που μας έδειχνε το βέλος της και ακολουθήσαμε το δρομάκι μέχρι το τέλος του, ευθεία κάτω προς την παραλία. Εκεί κάπου, στο αριστερό μας χέρι είδαμε το ξενοδοχείο Σειρήνες και ένα ακόμα δρομάκι, τσιμεντοστρωμένο μέχρι εκεί που το ξενοδοχείο τελείωνε. Ακολουθήσαμε εκείνο το δρομάκι μέχρι που φτάσαμε σε μια παράγκα, σήμα κατατεθέν ότι εκεί έπρεπε να αφήσουμε τις μηχανές και να πάρουμε τα ποδαράκια μας…κανονικά! Εμείς, βέβαια, γι’ αυτό το λόγο είχαμε πάρει τα enduro, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε λίγο παρακάτω χωρίς να χρειαστεί να περπατήσουμε τόσο δρόμο. Ο δρόμος, ωστόσο, φαινόταν πολύ επικίνδυνος και ήταν! Γι’ αυτό και σε κανέναν δε θα συνιστούσα να συνεχίσει παρακάτω με κανενός είδους μεταφορικό μέσο!

Έτσι, ακολουθήσαμε ένα ζικ-ζακ δρομάκι, το οποίο βρισκόταν σε ένα ξέφωτο κάπου γύρω από την παράγκα και μετά από λίγο, όταν τα πράγματα δυσκολέψανε, αφήσαμε τις μηχανές σε ασφαλές μέρος, φορτωθήκαμε τα σακίδια στον ώμο και αρχίσαμε το περπάτημα. Δε χρειάστηκε να περπατήσουμε πολλή ώρα. Η απόσταση ήταν γύρω στα 300 μέτρα, αλλά ο δρόμος δεν ήταν καθόλου εύκολος και έπρεπε να είμαστε προσεκτικοί σε κάθε βήμα. Γι’ αυτό και χρειαστήκαμε πάνω από 20 λεπτά μέχρι να φτάσουμε κοντά στα βράχια.

Λίγο πριν πλησιάσουμε, μπορούσαμε να διακρίνουμε αυτήν την φυσική πισίνα κι έτσι, δεν ήταν δύσκολο να την εντοπίσουμε. Η θέα μας μάγεψε και το μόνο που ακουγόταν από τα στοματά μας ήταν όλων των ειδών τα επιφωνήματα. Εγώ προσωπικά ένιωσα χαρούμενη που επιτέλους βρήκαμε τον προορισμό μας και αμέσως μείναμε με τα μαγιό και αρχίσαμε να εξερευνούμε τα βράχια.

Από δεξιά και αριστερά της λιμνούλας τα βράχια ανεβαίνανε διαδοχικά, λες και κάποιος είχε σχεδιάσει να χτίσει σκαλοπάτια! Σκαρφαλώσαμε σιγά σιγά μέχρι και το πιο ψηλό, γύρω στα 8 μέτρα και προσπαθούσαμε να αποφασίσουμε ποιος θα πέσει πρώτος. Εννοείται πως έκανα πίσω τελευταία στιγμή και κατέβηκα γρήγορα πιο χαμηλά. Έβλεπα από εκεί τους άλλους να πηδάνε έναν έναν με τέτοια αυτοπεποίθηση! Απορώ πως μπορούσανε! Ήταν πολύ ψηλά για μένα ακόμα και από το χαμηλότερο σημείο στο οποίο είχα κατέβει. Μετά από αρκετή ώρα και παρακάλια, τελικά τους έκανα τη χάρη και βούτηξα κι εγώ από τα χαμηλά. Σπουδαίο πράγμα!

Μετά το βρήκαμε παιχνίδι. Σκαρφαλώναμε, βουτούσαμε, κολυμπούσαμε στα ζεστά νερά μέχρι το σημείο που χωρίζεται η λίμνη από τη θάλασσα, ανεβαίναμε με προσοχή στα χαμηλά βράχια που γλιστρούσανε σαν τρελά και ξανά από την αρχή, μέχρι που ζαλιστήκαμε και ξαπλώσαμε με την Τίνα πάνω στα πλατιά βράχια για να ξαποστάσουμε.

Ωραία κατεβήκαμε, βέβαια, στη Γκιόλα, αλλά είχε σκεφτεί κανένας το ανέβασμα; Μπαααα!! Ο Βαγγέλης είχε κατεβάσει τη μια μηχανή πολύ κάτω, αρκετά κοντά στα βράχια και μετά για ώρα προσπαθούσαμε να την εντοπίσουμε και να την σπρώξουμε κατά πάνω! Δεν μου έφτανε που έπρεπε να σύρω το πτώμα μου μέχρι το ισιάδι…! Τέλος πάντων! Η ομάδα σε νέες περιπέτειες κατάφερε να απεγκλωβίσει τη μηχανή και μετά από ώωωωρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

 

Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει όταν αποφασίσαμε να φύγουμε από το «TuttiFrutti», το πιο γνωστό beachbar στον Ποτό, όπου είχαμε κάνει μια στάση για μια γρήγορη βουτιά στα εγκόσμια! Το κιόσκι πάνω στον περιφερειακό μας φώναζε να βγάλουμε φωτογραφίες τη δύση του ήλιου, που ήταν κορυφαία από εκείνο το σημείο! Τι Σαντορίνη και αηδίες μου λες εσύ; Αν δεν έχεις δει το ηλιοβασίλεμα από το κιόσκι έξω από τα Λιμενάρια, δεν έχεις δει τίποτα!

Γυρίσαμε πίσω στο CRAZYROLLERSστη Σκάλα Πρίνου κατάκοποι, αλλά και ευτυχισμένοι που καταφέραμε να δούμε κάτι που πραγματικά άξιζε τον κόπο και λίγοι τουρίστες μπορούσαν να θαυμάσουνε. Αν κάποιος με ρωτήσει, λοιπόν, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μπορεί να δυσκολευτήκαμε, αλλά με καλή παρέα αυτά δεν μετράνε ως αρνητικά. Άλλωστε αν δεν δυσκολευτείς και λίγο για να φτάσεις στον προορισμό σου, δεν είσαι σε θέση να τον θαυμάσεις εξολοκλήρου! Καλή εξερεύνηση λοιπόν…αξίζει τον κόπο!    

Κείμενο: Μαρία Σκουπάκι

Motorbyke Sponsored:Crazy Rollers